นี่ไม่ใช่ทัวร์เที่ยวกลางคืนในย่านโคมแดง และไม่ใช่ประสบการณ์พบปะกับหญิงขายบริการแต่งกายแปลกตา แต่เป็นการเดินชมว่าคำว่า “ได้รับอนุญาต” เพียงคำเดียว สามารถหมายถึงอิสรภาพสำหรับรัฐ และการจำกัดเสรีภาพสำหรับบุคคลได้อย่างไร
นักท่องเที่ยวส่ วนใหญ่ที่เคยได้ยินชื่อโยชิวาระจะรู้จักที่นี่ในฐานะย่านบันเทิงชื่อดังของเอโดะ ซึ่งเป็นแหล่งรวมสาวงามผู้รักการเที่ยวกลางคืน ดอกซากุระ และรสนิยมอันประณีต น้อยคนนักที่จะรู้ว่าที่นี่เคยเป็นกำแพงล้อมรอบด้วยคูน้ำ มีประตูเพียงบานเดียว สร้างขึ้นโดยได้รับอนุมัติจากโชกุนในปี 1617 และสร้างใหม่บนที่ตั้งเดิมในปี 1657 ซึ่งผู้หญิงที่อยู่ภายในแทบไม่มีสถานะทางกฎหมายใดๆ เลย
คุณจะเริ่มต้นที่มิคาเอริ ยานางิ ต้นหลิวที่กล่าวกันว่าลูกค้าที่กำลังจะจากไปจะหันกลับมามองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะเดินลงไปตามถนนเอมอนซากะและผ่านบริเวณประตูโอโมะ ซึ่งเป็นทางเข้าและทางออกเพียงแห่งเดียวของย่านนี้ จากจุดนั้น เส้นทางเดินจะเลียบไปตามกำแพงหินที่เหลืออยู่ของโอฮากุโระโดบุ ซึ่งเป็นคูเมืองที่ครั้งหนึ่งเคยล้อมรอบย่านนี้ทั้งสี่ด้าน และทำให้การหลบหนีโดยปราศจากผู้คุ้มกันเป็นไปไม่ได้ ก่อนที่จะเข้าสู่ถนนนาคาโนโชโดริ ซึ่งเป็นถนนสายหลักในอดีต ที่เคยเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลตามฤดูกาลและขบวนแห่ของเหล่าหญิงงามเมืองที่ดึงดูดผู้คนจำนวนมาก
การเดินชมเมืองนี้ยังช่วยอธิบายคำศัพท์ที่ผู้มาเยือนหลายคนอาจสับสนอยู่แล้ว นั่นคือ เกอิชาและโออิรันนั้นไม่ใช่สายอาชีพเดียวกัน เกอิชาขายการแสดงทางศิลปะ ส่วนโออิรันและยูโจซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเธอ ได้รับอนุญาตให้ขายบริการทางเพศ โดยส่วนใหญ่เป็นไปตามสัญญาที่ผูกมัดด้วยหนี้สินมากกว่าการเลือกโดยอิสระ ความประณีตของพวกเขา ซึ่งเป็นสุนทรียภาพที่ต่อมาถูกนำมาอธิบายในปรัชญาญี่ปุ่นในชื่อ อิกิ (iki) นั้นเป็นของจริง และมันก็ถูกสร้างขึ้นบนโครงสร้างแรงงานที่แทบไม่มีทางออกเลย การทัวร ์สิ้นสุดที่ศาลเจ้าโยชิวาระ ซึ่งเกิดจากการรวมตัวของศาลเจ้าผู้พิทักษ์ห้าแห่งที่เคยคอยเฝ้าดูแลพื้นที่ซึ่งผู้อยู่อาศัยไม่สามารถออกจากไปได้
ออกแบบมาสำหรับนักท่องเที่ยวที่ต้องการสัมผัสวัฒนธรรมเอโดะโดยปราศจากการปรุงแต่ง — เรื่องราวเดียวที่เชื่อมโยงกฎหมายของโชกุน สุนทรียศาสตร์ของโชนิน และประวัติศาสตร์ทางเพศไว้ในที่เดียว
