เวลาผ่านไปราว 1,800 ปีแล้วนับตั้งแต่ที่วาเลริอุสต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดครั้งสุดท้ายในอัฒจันทร์แห่งนี้ เขาใฝ่ฝันถึงชีวิตที่โด่งดังและร่ำรวย โดยรู้ดีว่ามีเพียงนักสู้กลาดิเอเตอร์ไม่กี่คนเท่านั้นที่จะสามารถก้าวไปสู่จุดนั้นได้ ในฐานะนักสู้ในเวที พวกเขาต้องดิ้นรนดำรงชีวิตอยู่ในระดับต่ำสุดของสังคม
ผู้คนชื่นชมความกล้าหาญและจิตวิญญาณการต่อสู้ของพวกเขา แต่ในขณะเดียวกันก็ดูถูกเหยียดหยามพวกเขาในฐานะทาสที่ต้องหาเลี้ยงชีพอย่างยากลำบากด้วยการใช้แรงงานหนักท่ามกลางฝุ่นละอองในอัฒจันทร์ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถเอาชีวิตรอดและซื้ออิสรภาพของตนเองได้ วาเลริอุสรอดชีวิตมาได้ แต่ต้องแลกมาด้วยอะไร? ขณะที่เขาเดินผ่านอัฒจันทร์ เขาหวนนึกถึงความทุกข์ทรมานทั้งหมดที่เขาเคยเห็น และเลือดทั้งหมดที่เขาเองได้หลั่งไหลมา เขาเดินตามรอยเท้าของเหล่าสัตว์ นักสู้ และเพื่อนๆ ที่เสียชีวิตไปในวงกลมอันกว้างใหญ่ของสนามประลอง และเขาเล่าถึงวันที่ยังคงหลอกหลอนเขามาจนถึงทุกวันนี้: วันที่เขาเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทที่สุดของเขาในอัฒจันทร์

ผู้มาเยือนต่างตกตะลึงและประทับใจไปกับการผจญภัยอันน่าตื่นเต้นนี้ ที่พาพวกเขาไปสู่โลกคู่ขนาน ยุคสมัยที่ล่วงลับไปแล้วซึ่งดูเหมือนจะอยู่ไกลแสนไกล แต่กระนั้น วาเลริอุสก็สะท้อนภาพให้พวกเขาเห็น: การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด การต่อสู้ภายในระหว่างความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดกับศีลธรรม การแข่งขันเพื่ออำนาจและเกียรติยศ ยังคงหลงเหลือมาถึงยุคสมัยของเรามากน้อยเพียงใด? แล้วในตัวเราทุกคนมีส่วนประกอบของวาเลริอุสอยู่มากน้อยแค่ไหน? ตัดสินด้วยตัวคุณเอง!