ป้อมปราการแห่งนี้ได้รับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่โดยพระเจ้าอินโนเซนต์ที่ 3 และพระเจ้าเออร์บันที่ 5 โดยพระเจ้าเออร์บันที่ 5 ทรงเลือกใช้ป้อมนี้เป็นที่ประทับในฤดูร้อนระหว่างที่ประทับอยู่ในอิตาลี ตั้งแต่ปี 1367 ถึง 1370 ในช่วงที่อาวิญโญเนซตกเป็นเชลย ที่นี่เป็นศูนย์กลางทางการเมืองของดินแดนซานเปียโตรอินทัสเซียทั้งหมด ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกจังหวัดวิแตร์โบในปัจจุบัน บทบาทนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ส่วนใหญ่เป็นเพราะพระคาร์ดินัล เอจิดิโอ อัลบอร์โนซ ในช่วงปลายศตวรรษที่ 15 พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 4 ทรงริเริ่มโครงการปรับปรุงป้อมปราการของพระสันตะปาปาให้เหมาะสมกับการใช้งานทางทหาร และอันโตนิโอ ดา ซานกัลโล ผู้เฒ่า ได้ร่างโครงการปรับปรุงป้อมปราการมอนเตฟิอัสโคเน เพื่อให้สอดคล้องกับความต้องการด้านสงครามรูปแบบใหม่ที่เกิดขึ้นจากการใช้ดินปืนและปืนใหญ่ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทรงมีพระราชดำรัสให้ดำเนินการบูรณะต่อไป และต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่ 10 ทรงมอบหมายให้แอนโตนิโอ ดา ซานกัลโล ผู้เยาว์ เป็นผู้ดูแลการก่อสร้าง จุดเริ่มต้นของการเสื่อมโทรมของอนุสาวรีย์นั้นเชื่อกันว่าเกิดขึ้นในสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 แห่งฟาร์เนเซ ที่ทรงย้ายปืนใหญ่จากปราสาทร็อคกาไปยังป้อมปราการที่พระองค์ทรงสร้างขึ้นในเมืองเปรูจา และย้ายที่ทำการของอธิการบดีกรมมรดกทางวัฒนธรรมไปยังเมืองวิแตร์โบ ในช่วงปลายศตวรรษที่ 17 ป้อมปราการแห่งนี้ถูกยกให้แก่พระคาร์ดินัลบาร์บาริโก โดยพระคาร์ดินัลได้นำวัสดุจากป้อมไปใช้ในการก่อสร้างโรงเรียนสอนศาสนา และใช้โครงสร้างที่เหลืออยู่เป็นโกดังเก็บสินค้าและโรงพิมพ์