วัดเจิ้งกั๋ว เมืองผิงเหยา

วัดเจิ้งกัวเป็นวัดพุทธที่มีชื่อเสียง ตั้งอยู่ในหมู่บ้านฮ่าวตง ห่างจากเมืองโบราณผิงเหยาไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 10 กิโลเมตร ในมณฑลชานซี โบราณสถานแห่งนี้ ร่วมกับเมืองโบราณผิงเหยาและวัดซวงหลิน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกขององค์การยูเนสโกในปี 1997

ประวัติการจอง

• ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 963 (ปีที่ 7 แห่งรัชสมัยเทียนฮุยของราชวงศ์ฮั่นเหนือ)

• เดิมชื่อวัดจิงเฉิง

• วัดแห่งนี้ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นวัดเจิ้งกัวในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1540)

• มีการปรับปรุงครั้งใหญ่เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง ราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1816) และราชวงศ์ต่อมา

• ได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมสำคัญที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติในปี 1988

ผังทางสถาปัตยกรรม

วัดแห่งนี้มีพื้นที่ 10,892 ตารางเมตร และประกอบด้วยลานหลักสองแห่ง

• ลานหน้าบ้าน:

◦ ประตูซานเหมิน (ประตูแห่งสี่เทพ): สถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์หยวน เป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นของสี่เทพ

◦ หอระฆังและหอกลอง: ตั้งสมมาตรกันทั้งสองด้าน

◦ หอว่านฝอ (หอพระพุทธรูปหมื่นองค์): อาคารหลักและเก่าแก่ที่สุดของวัด

• ลานด้านหลัง:

◦ หอเจ้าแม่กวนอิมและหอพระกษิติครรภ์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก

◦ หอคอยพระพุทธรูปสามองค์: สิ่งก่อสร้างสองชั้นสมัยราชวงศ์หมิงที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง depicting ชีวิตของพระพุทธเจ้า

จุดเด่น: หอว่านฝอ (หอพระพุทธรูปหมื่นองค์)

• หนึ่งในสิ่งก่อสร้างไม้ที่เก่าแก่ที่สุดของจีน: เป็นหนึ่งในอาคารไม้เพียงหกแห่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากยุคห้าราชวงศ์ของจีน

• ความมหัศจรรย์ทางสถาปัตยกรรม:

◦ สร้างขึ้นโดยใช้ข้อต่อแบบเดือยและร่องทั้งหมด ไม่ใช้ตะปู

◦ โดดเด่นด้วยสไตล์ที่เรียบง่ายและสง่างาม โดยมีโครงเหล็กขนาดใหญ่และซับซ้อน (dougong) รองรับหลังคา

• ประติมากรรมล้ำค่า:

• ภายในมีประติมากรรมสีสันสดใส 14 ชิ้น ซึ่ง 11 ชิ้นเป็นผลงานดั้งเดิมจากยุคห้าราชวงศ์

◦ นี่คือตัวอย่างเพียงแห่งเดียวของประติมากรรมวัดในสมัยห้าราชวงศ์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในจีน ซึ่งแสดงภาพพระพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ และสาวกด้วยสีหน้าท่าทางที่ชัดเจน