ตอนเด็กๆ ฉันไม่ได้มาที่ภูเขานี้เพื่อผจญภัย
ฉันมาที่นี่เพราะพ่อแม่ต้องทำงาน
ก่อนที่การท่องเที่ยวจะแพร่หลายในซาปา เราเคยเดินเข้าไปในป่าแห่ง นี้เพื่อปลูกและเก็บเกี่ยวต้นกระวาน เราแบกอาหารไว้บนหลัง เดินเป็นชั่วโมงๆ อย่างเงียบๆ และเดินตามเส้นทางแคบๆ ที่เต็มไปด้วยโคลน ซึ่งคนส่วนใหญ่ในปัจจุบันคงไม่เคยสังเกตเห็น
เส้นทางนี้ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวตั้งแต่แรก
มันคือเส้นทางแห่งการเอาชีวิตรอด
วันนี้ ฉันเดินบนเส้นทางเดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ฉันเดินไปกับคุณ
ไม่ใช่การนำเที่ยว ไกด์ ที่แสดงเส้นทางบนแผนที่ให้คุณดู
แต่ในฐานะคนที่กลับมายังสถานที่ที่หล่อหลอมชีวิตของฉัน
เราออกเดินทางแต่เช้า ทิ้งเมืองซาปาไว้เบื้องหลังขณะที่เมืองยังเงียบสงบอยู่ เราค่อยๆ ก้าวเข้าไปในป่า ลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไม่มีถนน ไม่มีเสียงใดๆ มีเพียงเสียงของธรรมชาติและเสียงฝีเท้าของคุณเท่านั้น
นี่ไม่ใช่เส้นทางเดินป่าที่ “ออกแบบไว้ล่วงหน้า”
บางช่วงมีความลาดชันมาก
บางชนิดลื่น
บางช่วงของเส้นทางเป็นเส้นทางเดียวกับที่ฉันเคยเดินตอนเด็กๆ ตามพ่อแม่ขึ้นไปบนภูเขา
ระหว่างทาง ฉันจะไม่เล่าเรื่องที่เตรียมมาแล้วให้คุณฟัง
ฉันจะแสดงให้คุณดู:
ที่ที่เราเคยพักผ่อน
เราขนเสบียงเข้าไปในป่าอย่างไร
เหตุใดกระวานจึงกลายเป็นแหล่งรายได้หลักของครอบครัวชาวม้งจำนวนมาก
และชีวิตเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้างนับตั้งแต่การท่องเที่ยวเข้ามา
คุณไม่ได้แค่เดินผ่านป่าเฉยๆ
คุณกำลังเดินผ่านอดีตที่แท้จริงซึ่งยังคงหลงเหลืออยู่ ณ ที่แห่งนี้
เราหยุดพักในป่าเพื่อรับประทานอาหารง่ายๆ — ไม่ใช่ร้านอาหาร ไม่ใช่จุดชมวิว แต่เป็นเพียงสถานที่เงียบสงบที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้
จากนั้นเราจะเดินทางขึ้นไปข้างบนต่อ
การไปถึงฟานซิปันไม่ใช่ส่วนที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน
สิ่งที่สำคัญคือ เมื่อคุณมาถึง คุณจะเข้าใจว่าภูเขานี้มีความหมายอย่างไรอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่ในฐานะยอดเขาที่สูงที่สุดในอินโดจีน แต่ในฐานะสถานที่ที่ผู้คนอาศัย ทำงาน และดำรงชีวิตอยู่
ประสบการณ์นี้เหมาะสำหรับคุณหาก:
คุณไม่ต้องการทริปท่องเที่ยวแบบทั่วไป
คุณต้องการของจริง ไม่ใช่ของที่ขัดเกลามา
คุณสนใจเรื่องราว ไม่ใช่แค่ทิวทัศน์
คุณพร้อมแล้วสำหรับการเดินทางที่ซื่อสัตย์ทั้งทางร่างกายและจิตใจ
ถ้าคุณเดินไปกับผม คุณไม่ได้แค่ปีนเขาฟานซิปันเฉยๆ
คุณกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่ครั้งหนึ่งเคยหล่อเลี้ยงครอบครัวของฉัน
