ชนเผ่าบาดุย หรือที่รู้จักกันในชื่อชาวบาดุยซุนดา เป็นกลุ่มชนพื้นเมืองซุนดานที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ตอนในของอำเภอเลบัก จังหวัดบันเตน ประชากรของพวกเขามีประมาณ 26,000 คน พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่ปิดตัวเองจากโลกภายนอก
พวกเขาดำรงชีวิตเพื่อรักษาวัฒนธรรมที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ พวกเขาใช้ชีวิตโดยปราศจากเทคโนโลยีหรือไฟฟ้า และไม่สวมรองเท้าหรือรองเท้าแตะ หรือใช้โทรศัพท์มือถือ

บาดุยเรียกตนเองว่า อุรัง กาเนเกศ อูรัง หมายถึง ผู้คน ในภาษาซุนดานี ส่วนคาเนเกส คือชื่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา ซึ่งตั้งอยู่บนเทือกเขาเคนเดง ทางตอนใต้ของจังหวัดบันเตน เกาะชวา ชาวบาดูอีอาศัยการควบคุมปฏิสัมพันธ์กับโลกภายนอกเพื่อรักษาประเพณีของกลุ่มและต่อต้านการเผยแพร่ศาสนาอิสลาม

ความสามารถของชาวบาดูอิในการรักษาภาพลักษณ์ลึกลับของตนโดยการจำกัดการติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก คือจุดแข็งของพวกเขา พวกเขาไม่ชอบติดต่อกับชาวต่างชาติและปกปิดเรื่องราวและประเพณีของตนเป็นความลับ พวกเขาเป็นที่รู้จักในชวาว่ามีพลังเหนือธรรมชาติ และพวกเขาก็ยิ่งเสริมสร้างชื่อเสียงนี้ให้แข็งแกร่งขึ้น

ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าชาวบาดูอีใช้ชีวิตอย่างสันโดษมานานแค่ไหนแล้ว ข้อมูลเกี่ยวกับภูมิหลังทางวัฒนธรรมของพวกเขามีอยู่น้อยมาก ยกเว้นเพียงว่าศาสนาของพวกเขาสะท้อนให้เห็นถึงองค์ประกอบจากทั้งศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธ เรื่องราวการต่อต้านศาสนาอิสลามของพวกเขาถูกเล่าขานในตำนานท้องถิ่นต่างๆ ซึ่งระบุว่าต้นกำเนิดของชาวบาดูอีอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 16 เมื่อปาจาจารัน อาณาจักรซุนดานสุดท้าย ล่มสลายลงด้วยฝีมือของผู้พิชิตชาวมุสลิม ตามตำนานเล่าว่า ชาวบาดูอีได้ก่อกบฏต่อศาสนาอิสลาม แต่พ่ายแพ้และหนีไปยังภูเขาซึ่งเป็นที่ตั้งของพวกเขาในปัจจุบัน

ในปี ค.ศ. 1931 ในช่วงที่เนเธอร์แลนด์ปกครอง ชาวบาดูอีได้รับการช่วยเหลือจากการละทิ้งถิ่นฐานเดิมของพวกเขาโดย ดร. มุลเฮนเฟลด์ ผู้อำนวยการกรมกิจการภายในของหมู่เกาะอินเดียตะวันตก ซึ่งปฏิเสธข้อเสนอที่จะย้ายพวกเขา การทำไร่เลื่อนลอยของพวกเขาถูกมองว่าเป็นภัยคุกคามต่อป่าไม้ของจังหวัดบันเตน และเป็นอันตรายต่อแหล่งน้ำเพื่อการชลประทานในพื้นที่ราบลุ่ม อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ดร. มุลเฮนเฟลด์ได้ไปเยือนคาเนเคสแล้ว เขาก็ตัดสินใจว่าการย้ายถิ่นฐานจะส่งผลร้ายแรงต่อวัฒนธรรมบาดูอิ ปัจจุบัน ในประเทศอินโดนีเซียที่ได้รับเอกราชแล้ว ชาวบาดูอียังคงปกป้องมรดกทางวัฒนธรรมของตนต่อไป แม้ว่ารัฐบาลจะพยายามผนวกพวกเขาเข้ากับสังคมโดยรวมผ่านการเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลามก็ตาม

ชาวบาดูอีปฏิเสธที่จะตกเป็นเหยื่อของการเปลี่ยนแปลง พวกเขาเชื่อว่าตนมีหน้าที่ในการรักษาสมดุลและความกลมกลืนของจักรวาล ซึ่งขึ้นอยู่กับการอนุรักษ์วัฒนธรรมของพวกเขา เพื่อเป็นการรับประกันความปลอดภัย สังคมบาดูยจึงแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม สมาชิกชั้นในของบาดูอี หรือสมาชิกผู้ศักดิ์สิทธิ์ในลำดับชั้นของบาดูอี อาศัยอยู่ในหมู่บ้านศักดิ์สิทธิ์สามแห่งในทาเนห์ ลารังกัน หรือ “ดินแดนต้องห้าม” พวกเขาปกป้องชุมชนของตนจากการสัมผัสกับอิทธิพลภายนอก เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ ข้อห้ามต่างๆ (บูยุต) บังคับให้พวกเขาต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและห้ามนำเข้าเทคโนโลยีทุกรูปแบบ (ยกเว้นใบมีด) สมาชิกผู้ทรงศีลเหล่านี้ยังไม่สนับสนุนให้บุคคลภายนอกเข้ามาในชุมชนของพวกเขาด้วย